Woldendorp – De meeste deelnemers bereiden zich er jaren op voor. Robin Potuyt uit Woldendorp kreeg pas twee weken geleden te horen dat hij mag starten. Toch staat de 29-jarige begin april aan de start van de Marathon des Sables, een ultraloop van ongeveer 250 kilometer door de Sahara. Met zijn deelname wil hij geld inzamelen voor KWF Kankerbestrijding.
Wat hem daar te wachten staat, laat zich moeilijk vergelijken met een gewone hardloopwedstrijd. De zon brandt op het zand, de lucht trilt van de hitte en het mulle zand loopt zwaar. Dagenlang trekken deelnemers door de woestijn van Marokko, met een rugzak op hun rug en temperaturen die kunnen oplopen tot boven de 45 graden.
De Marathon des Sables geldt als een van de zwaarste hardloopwedstrijden ter wereld. In ongeveer zeven dagen leggen deelnemers zo’n 250 kilometer af, verdeeld over zes etappes. De route voert door zandduinen, rotsachtige vlaktes en droge rivierbeddingen. ‘Hardlopen lukt lang niet overal’, zegt Potuyt. ‘In de duinen zak je weg en op de rotsachtige stukken moet je tempo omlaag. Dan wordt het vooral doorzetten.’
Last minute kans
Dat Potuyt binnenkort in de Sahara staat, kwam onverwacht. Hij had zich vorig jaar al aangemeld voor de wedstrijd, maar kwam op een reservelijst terecht. ‘Eigenlijk had ik het alweer een beetje losgelaten’, vertelt hij. ‘Tot ik twee weken geleden een mail kreeg dat er een plek was vrijgekomen. Toen dacht ik: dit is mijn kans.’
De voorbereidingstijd is kort, maar Potuyt besloot er vol voor te gaan. Normaal werkt hij als operator op een energiecentrale. Door zijn afwisselende diensten en lange weekenden heeft hij elke dag voldoende tijd om te trainen. ‘Als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook echt voor. Ik ben vrij praktisch ingesteld. Vrienden noemen mij realistisch, kalm en weloverwogen. En dat klopt ook wel.’
Alles op de rug
Wat de wedstrijd extra zwaar maakt, is dat deelnemers onderweg grotendeels zelfvoorzienend zijn. Vrijwel alles wat ze nodig hebben voor een week in de woestijn dragen ze mee op hun rug.
In hun rugzak zitten onder meer voedingsrepen, gedroogde maaltijden, kleding, medische spullen en een slaapzak. Alleen water wordt door de organisatie verstrekt. Aan het einde van elke etappe krijgen deelnemers ongeveer vijf liter water mee.
‘Daar moet je het dan mee doen tot de eerste controlepost op de volgende dag. Je draagt eigenlijk je hele week op je rug.’ Om daaraan te wennen traint Potuyt inmiddels met een rugzak van ongeveer tien kilo. Na elke etappe slapen de deelnemers in een tentenkamp midden in de woestijn.
Trainen op hitte
De voorbereiding bestaat uit intensieve trainingen in de sportschool. Potuyt werkt daar aan kracht en conditie met fitness, cardio en zogeheten HIIT-trainingen, waarbij korte intensieve inspanningen worden afgewisseld met korte rustmomenten.
Normaal sport hij al vier tot vijf keer per week. In zijn vrije tijd rijdt hij ook hobbymatig circuit met de motor. Voor deze uitdaging ligt de focus vooral op één ding: wennen aan hitte. ‘Mijn conditie is op schema. Nu richt ik me vooral op de temperatuur’, zegt hij. ‘Ik train bijvoorbeeld op de loopband of fiets met extra kleding aan en ga regelmatig naar de sauna. Zo probeer ik mijn lichaam aan de warmte te laten wennen.’
Tijdens de race speelt ook voeding een belangrijke rol. ‘Je moet blijven eten, ook als je lichaam door warmte en inspanning soms geen signaal meer geeft dat je honger hebt. Je hebt die energie gewoon nodig.’
Lopen voor KWF
De belangrijkste reden dat Potuyt deze uitdaging aangaat, ligt dichter bij huis. Zijn oma kreeg vorig jaar lymfeklierkanker. Die ziekte is behandeld, maar inmiddels heeft ze een ongeneeslijke vorm van niet-agressieve beenmergkanker.
‘Mijn oma is altijd een sterke vrouw geweest’, zegt Potuyt. ‘Maar zo’n ziekte verandert alles. Als ik straks door de woestijn loop, denk ik aan haar.’ Daarom besloot hij zijn deelname te koppelen aan een inzamelingsactie voor KWF Kankerbestrijding.
‘Het idee erachter is dat ik mezelf bewust laat afzien. Natuurlijk is dat niet te vergelijken met wat kankerpatiënten meemaken, maar het helpt mij wel om stil te staan bij hun strijd.’ Het verschil is volgens hem duidelijk. ‘Ik kan stoppen als het te zwaar wordt. Mensen met kanker hebben die keuze niet. Die moeten er doorheen.’
Denken aan thuis
Tijdens de ultraloop verwacht Potuyt momenten waarop het zwaar wordt. De hitte, de vermoeidheid en de kilometers die zich opstapelen. ‘Als het moeilijk wordt, denk ik aan mijn oma. Dat helpt om door te gaan. En natuurlijk neem ik een foto van mijn familie mee.’
Omdat de wedstrijd diep in de Sahara plaatsvindt, zal hij tijdens de race weinig updates kunnen geven. ‘In de woestijn heb je eigenlijk geen bereik. Maar ik ga veel op video vastleggen en als ik terug ben wil ik er een documentaire van maken.’
Voor nu hoopt hij vooral dat mensen uit de regio zijn actie willen steunen. ‘Als mensen uit de regio een paar euro geven, kan dat samen een groot verschil maken’, zegt hij. ‘Daar doe ik het voor.’ Wie Robin Potuyt wil steunen, kan doneren via zijn actiepagina voor KWF Kankerbestrijding: https://acties.kwf.nl/fundraisers/RobinMDS
‘Elke kilometer in de woestijn staat voor de strijd die zoveel mensen thuis voeren’, zegt Potuyt. ‘Als ik daarmee geld kan ophalen voor onderzoek, dan is al dat afzien het waard.’
