Appingedam – Kunstenaar, museumeigenaar en verzamelaar Rob Møhlmann (Hillegom, 1956) is al precies een weeklang 70 jaar. Hij viert dat in zijn eigen museum met de tentoonstelling ‘Behoudt het Schoone’. Er worden stukken getoond uit de 44 collecties die het museum inmiddels rijk is; een museum voor ‘realisme uit heden & verleden’, dat alles op eigen kracht doet en inmiddels toch al 28 jaar bestaat.
De kleine Møhlmann werd al vroeg geraakt door ‘het Schoone’. Geen wonder, want hij werd geboren in het grootouderlijk huis met volop antiek en… schilderijen van zijn grootvader, de schilder J.C. Busé. Verzamelliefde zat er ook al vroeg in: postzegels, sigarenbandjes, speldjes en vanaf z’n 16e vrij serieus beeldverhalen. Als verlegen scholier schreef hij al striptekenaars aan en vroeg hen om een origineeltje ‘voor zijn nog op te richten museum’.
Rond die tijd was tevens de kunstenaar in hem op gaan staan. Dit zeer tegen de zin van zijn ouders. Zij zagen hem liever in een overheidsbaan en net als zijn vader daarin carrière maken. Het zat de kunstenaar in de dop dus allemaal niet mee. Bovendien wilde hij realistisch schilderen. Maar dat was in de kunstwereld van die dagen ook nog eens volstrekt uit den boze; op de kunstacademies regeerden de abstractie en het experiment.
Op zijn 21e ‘ontsnapte’ hij aan het strenge ouderlijk gezag en toog in 1977 met zijn gespaarde f. 750,- gulden naar Amsterdam. Daar ontmoette hij zijn muze Laura. Ze woonden binnen 3 weken samen en waren 3 maanden later getrouwd. Ondertussen leerde de kunstenaar in wording noodgedwongen zichzelf schilderen en ontwikkelde een zeer realistische stijl. Hij poogde op artistieke wijze de werkelijkheid te doorgronden. Dat leidde tot een eigenzinnig oeuvre waarvan zijn Canto Collectie (een serie schilderijtjes van 124 keer hetzelfde conservenblikje) beroemd is geworden. De volledig serie is permanent in het museum te zien.
De schilder maakte zich ook al vroeg los uit de galeriewereld. Dat begon in 1989 met twee ondiepe etalageruimten in zijn woonhuis te Hoorn van waaruit hij zijn werk verkocht. Een jaar later verhuisden ze naar een stolpboerderij in Venhuizen (vlakbij Enkhuizen) en daar bouwde de schilder eigenhandig een professionele tentoonstellingsruimte voor zijn werk. Ondertussen was hij in beeld en geschrift ook pleitbezorger geworden voor realistische en figuratieve kunst. En vanaf 1998 bood hij een platform aan zijn collega-kunstenaars die eveneens een herkenbare stijl hanteerden. Die Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling (ORT) haalde in 1999 zelfs het tv-programma 1-Vandaag. De ORT keerde jaarlijks terug en beleeft einde dit jaar zijn 27e editie.
Samen met zijn muze Laura begonnen hij voorzichtig te verzamelen. In 2006 toonden ze álles wat ze hadden in de tentoonstelling ‘De Collectie compleet’. Het waren 175 grote en kleine werken van 80 collega’s. Peter Sigmund, destijds Hoofd Collecties Rijksmuseum, was zo vriendelijk die expositie te openen. Kort daarop verhuisden ze naar Appingedam om daar met het museum in het vervallen rijksmonument De Muzeheerd verder te gaan. Maar dat zat tegen. En niet alleen bureaucratisch. Zijn muze Laura werd ziek, ongeneeslijk ziek, en moest in 2010 op haar wolk stappen.
Dat had grote gevolgen. De schilder voelde een zware mist rond zich optrekken en hing zijn penseel aan de wilgen. Definitief. De zin en de zingeving waren weg. Het museum werd nu zijn ‘nieuwe schilderij’ en hij gaf alle opgebouwde reserves uit aan zijn tweede liefde “de Schoonheid”. De collecties kregen daardoor een enorme boost. Het bleef dan ook niet langer bij één collectie Hedendaagse Realisten. Er volgden: Jan Mankes, J.C. Busé (zijn grootvader), Henri Daalhoff, Koos Stikvoort, de Leidsche School, Gretha Pieck, Adriaen van Ostade, Cornelis Bega, Lucas van Leyden, de Duitse Kleinmeister, de Middeleeuwen, de 17e eeuw. Maar ook: Nescio, Romeins glas, gebruiksglas en – opnieuw – het Nederlandstalig stripverhaal.
In 2026 zijn dat 44 collecties, groot en klein, maar bij elkaar inmiddels duizenden items. Te veel om allemaal te kunnen laten zien, maar genoeg om middels een gulle greep kennis mee te maken. Een persoonlijk verhaal over schoonheid en verzamelen. Daarbij verschijnt tevens een gelijknamig boek* dat niet in de boekhandel te koop is, maar wel in de museumwinkel.
