Eemsdelta – Soms begint politieke betrokkenheid niet met plannen of ambities, maar met hard tegen een muur lopen. Voor Lisanne Slangenberg was dat het moment waarop zij besloot zich aan te sluiten bij Eerlijk Democratisch Eemsdelta. ‘Ik liep zelf ergens tegenaan,’ zegt ze. ‘En ik merkte dat er bij deze partij echt werd geluisterd.’
Ook Noa van Veenen (17) en haar moeder Anita van Veenen herkennen dat EDE problemen serieus neemt. Samen laten zij zien waar de partij voor staat: een lokale partij die weinig op heeft met onnodige bureaucratie en die problemen niet alleen benoemt, maar ook probeert op te lossen. Praktisch, begrijpelijk en dichtbij inwoners.
Toegankelijkheid in het dagelijks leven
Voor Lisanne is toegankelijkheid geen abstract begrip. Zij is moeder van een zoon met een beperking en ziet dagelijks waar het misgaat. ‘Mijn zoon wil gewoon naar de speeltuin kunnen en meedoen,’ zegt ze. ‘Dat zou normaal moeten zijn.’ In de praktijk is dat vaak anders. Rolstoelen komen vast te zitten in zand of modder, en veel speelplekken zijn niet ingericht op kinderen met een beperking.
‘Soms zijn één of twee toegankelijke speeltoestellen al een grote stap vooruit,’ zegt Lisanne. ‘Maar ook verharde paden zijn belangrijk. Anders kom je er simpelweg niet.’ Het probleem beperkt zich volgens haar niet tot speeltuinen. ‘Het gaat ook om stoepen, openbare gebouwen en routes in de buurt. Mensen lopen daar letterlijk vast.’
Minder papier, meer doen
Wat Lisanne vooral stoort, is dat oplossingen vaak blijven hangen in regels en procedures. ‘Er wordt veel gepraat en veel vastgelegd, maar er gebeurt te weinig.’ Ze pleit voor duidelijke informatie vanuit de gemeente. ‘Websites en brieven moeten begrijpelijk zijn. Niet iedereen kan zijn weg vinden in ingewikkelde teksten.’
Volgens haar is het niet uit te leggen dat mensen in deze tijd nog steeds worden buitengesloten. ‘In 2026 zou iedereen mee moeten kunnen doen. Dat is nu nog niet zo.’
Jongeren een stem geven
Noa van Veenen ziet politiek als een manier om invloed te hebben. ‘Niet iedereen denkt hetzelfde, maar je probeert wel samen het beste te doen voor inwoners,’ zegt ze. Ze merkt dat veel jongeren weinig vertrouwen hebben in de politiek. ‘Dat begrijp ik. Er is woningnood, studieschuld en onzekerheid over de toekomst. Jongeren voelen zich daarin vaak niet gehoord.’
Noa zit nog op school en wil later dierenarts worden. ‘Dat is een lotingstudie, terwijl er tekorten zijn. Dat voelt niet logisch.’ Binnen EDE brengt zij vooral signalen van jongeren in. ‘Ik ben een soort ogen en oren. Ik zie en hoor dingen, zoals te hard rijden in woonstraten of slecht verlichte fietspaden. Dat geef ik door.’
Onderwijs en veiligheid
Goed onderwijs is voor Noa een belangrijk thema. ‘School sluit niet altijd aan op het leven daarna,’ zegt ze. Ze noemt praktische onderwerpen zoals toeslagen, zorgzaken en geld. ‘Dat soort dingen moet je vaak zelf maar uitzoeken.’
Ook veiligheid speelt een rol. ‘Schoolzwemmen zou weer terug moeten komen. Water is hier dichtbij, dat wordt soms onderschat.’ Daarnaast wijst ze op problemen met het openbaar vervoer. ‘Een vriendin uit Woldendorp is vaak veel te vroeg op school omdat de bus niet goed aansluit. Dat kan echt beter.’
Praktisch en betrokken
Anita van Veenen staat tweede op de kandidatenlijst en is fractie assistent. In het dagelijks leven werkt zij bij theater De Molenberg. ‘Ik ondersteun de fractie,’ zegt ze. ‘Vergaderingen voorbereiden, meedenken en kritische vragen stellen.’
Ze ziet hoe ingewikkeld regels kunnen zijn, vooral in het aardbevingsgebied. ‘Formulieren en regelingen zijn vaak zo complex dat je er een hele dag mee bezig bent.’ Volgens haar moet dat anders. ‘Bureaucratie moet minder. Mensen moeten niet verdwalen in regels.’
Vertrouwen terugwinnen
Wat de drie verbindt, is het gevoel dat hun stem ertoe doet. ‘Ik had weinig vertrouwen meer in de politiek,’ zegt Lisanne. ‘Bij EDE kreeg ik dat terug. Er wordt geluisterd en er wordt doorgepakt.’
Voor Noa is het eenvoudig. ‘Politiek hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het gaat om doen.’ Anita sluit zich daarbij aan. ‘Niet blijven praten, maar echt iets verbeteren. Zodat iedereen mee kan doen in Eemsdelta.’
