Eemsdelta – Vorige week stond ik bij de bakker. Even een brood halen en wat lekkers bij de koffie, je kent het wel. En zoals dat gaat, sta je nooit lang zonder een praatje. Jan liep binnen. Ik ken Jan van hallo en een praatje in het centrum, altijd gezellig. Hij weet wel dat ik bij het CDA zit, dus het gaat al snel over gemeentezaken. “Het wordt hier wel anders”, zei hij, terwijl hij zijn portemonnee zocht. Ik keek hem vragend aan. “Steeds meer buren verlaten de buurt vanwege de versterking. De stoepen in mijn straat liggen schots en scheef en de auto’s razen door de buurt alsof ze in Zandvoort racen.” Jan is geen klager hoor, hij zegt deze dingen zonder grote woorden. Dat is de Groningse nuchterheid denk ik. Maar ondertussen zit er wel een vraag onder, blijft het hier nog wel een beetje leefbaar?
We horen deze verhalen de laatste tijd meer. Niet alleen bij de bakker, maar ook langs het voetbalveld, bij de supermarkt of tijdens een verjaardag. In de verhalen gaat het over de scheuren in huizen die nog steeds niet goed zijn opgelost. Over jongeren die ’s avonds rondhangen in de buurt en zorgen dat mensen niet meer op straat gaan. Over voorzieningen die langzaam minder worden. Als mensen dat vertellen, dan kijken ze vaak als eerste naar hun eigen dorp of wijk. Ze praten over de straat waar ze wonen, over de vereniging waar ze vrijwilliger zijn. Ze stellen de vraag of zij, of hun kinderen, hier straks nog een toekomst hebben.
En weet je, dat snappen we wel. Het gaat hier om belangrijke dingen als je thuis voelen. Je druk maken over een plek waar je graag woont en waarvan je wil dat het goed gaat. Het gaat over een gemeente waar we samen de schouders eronder zetten en waar we omkijken naar elkaar. Je ziet de mooie dingen terug in de vrijwilliger die elke week het gras onderhoudt van de voetbalclub. De buurvrouw die even langsloopt bij iemand die alleen woont. Of de ondernemer die nieuwe dingen bedenkt, om te investeren in onze gemeente.
Zoals Jan zijn er vele inwoners. Als je ze ernaar vraagt, dan kunnen ze je precies vertellen wat we als politici als eerste moeten doen. Net als de meeste partijen in Eemsdelta hebben ook wij onze plannen. Maar we zijn nog veel meer van de handen uit de mouwen steken. Bouwen aan een fatsoenlijke gemeente waar we als eerste naar elkaar omkijken. Waar we blijven werken aan grote plannen als de woningmarkt, zorgen dat er hier werk is en de veiligheid in dorpen en wijken. Maar de kleinere alledaagse dingen, daar willen we als CDA ook aandacht aan geven. Die aanpak mentaliteit die we hier zo hard nodig hebben. Afgelopen week werd een jonge inwoner van onze gemeente geïnterviewd door RTV Noord. Ze kreeg de vraag of ze hier nog fijn kon spelen. De speeltuin was leuk, maar het gras stond er toch zo hoog. Het mag dan iets kleins zijn, maar als we dat horen, is een grasmaaier toch zo geregeld…
Met deze verhalen in ons achterhoofd. Heeft ons team van jonge frisse CDA’ers zin om aan de slag te gaan voor Eemsdelta. Onder aanvoering van lijsttrekker Marnick Joustra gaan uw buren, zoals Allart Veentjer, Marianne Stuut, Herman Pieter Ubbens, Reinder de Vries, Haijo Schipper of Jesper Bergsma, vol energie bezig met grote en kleine dingen die onze gemeente nog mooier maken. Uiteraard samen met u. Want samen willen we ons thuis voelen in Eemsdelta. Kiest u 18 maart ook lokaal weer voor het CDA?!
