Woldendorp – “Waarom zou jij pas wanneer jij precies zes jaar bent geïnteresseerd zijn in letters?” Voor Sjanet Duut is het geen theoretische vraag, maar iets wat al haar hele leven met haar meeloopt. In Bert op de Kovvie vertelt zij hoe haar verlangen om juf te worden al vroeg begon en hoe die droom uiteindelijk uitgroeide tot iets veel groters dan ze ooit had kunnen bedenken.
Een droom die al vroeg vorm kreeg
Opgroeiende in een arbeidersgezin uit Framsum wist Sjanet als klein meisje het eigenlijk al: zij wilde juf worden. “Als kind op de lagere school vond ik het fijn om anderen te helpen met rekenen, als ik dat kon. Bij wijze van spreken.” Die behulpzaamheid liet haar niet meer los en vol goede intenties studeerde ze aan de pabo. Na de pabo ging Sjanet aan de slag in het onderwijs. De werkelijkheid van het onderwijs was niet altijd een perfecte match met wat zij van binnen voelde.
Van juf naar pionier
Er kwam iets moois op haar pad: een plek waar een school nodig was. In eerste instantie tijdelijk, voor 10 jaar, een containergebouw waarin de fusie van twee scholen werkelijkheid zou worden. “Maar wij hebben wel als beide scholen gezegd: laten we kijken wat denken wij eigenlijk nodig hebben. Even los van wat de gemeente wil en in wat voor gebouw ze daar neer willen zetten. Wat denken wij dat de kinderen, wijzelf en de omgeving nodig hebben? Toen zijn we gaan dromen als het ware.” Dromen in iets waarin het kind écht centraal zou staan. Die droom kreeg uiteindelijk vorm in Qworzo; ik word zo. Een plek waar ruimte is voor het hele kind.
“We laten kinderen dromen, we laten kinderen meedenken. Ze hebben een stem in wat ze leren. Als een kind zegt: ‘Ik wil een brandweerauto leren tekenen’, dan krijgt dat een plek in zijn plan, naast alle andere dingen. Hier merk je dat de vreugde bij de kinderen toeneemt.”
Ondernemen midden in de samenleving
Wat Sjanet bijzonder maakt: haar ondernemerschap stopt niet bij de schooldeuren. Naast Qworzo draagt ze ook de verantwoordelijkheid voor een buurtsupermarkt. Die combinatie zegt alles over wie ze is. Ze is niet alleen iemand die naar kinderen kijkt, maar naar de hele gemeenschap.
“Ik denk zeker dat het een sociale functie heeft. Er zijn mensen en die komen gerust drie of vier keer op een dag een boodschapje halen” klinkt het in haar verhaal door. Even een praatje bij de kassa, een luisterend oor, een plek waar mensen mogen binnenlopen. Het zijn kleine momenten, maar met grote waarde. Het laat zien dat haar visie verder reikt dan onderwijs alleen. Het gaat haar om verbinding, om een plek creëren waar mensen zich gezien voelen, jong en oud.
Vertrouwen als fundament
In alles wat ze doet, blijft één ding centraal staan: vertrouwen. “We laten kinderen los op het moment dat ze eraan toe zijn.” Dat vertrouwen bouw je niet met regels of systemen, maar met aandacht. Door echt te kijken, te luisteren en vertrouwen te geven.
“Je moet durven vertrouwen dat een kind zelf ook weet wat het nodig heeft.” De supermarkt runt ze samen met het dorp, in het vertrouwen dat er geen verlies wordt gedraaid en dat mensen hun boodschappen lokaal doen.
De kracht van écht zien
Wat Sjanet misschien wel het mooiste verwoordt, is iets dat simpel klinkt, maar zelden vanzelfsprekend is: iemand écht zien en in zijn kracht zetten. “Als je niet goed in je vel zit, dan is het leren ook niet leuk en dan komt dat ook niet tot ontwikkeling.” Haar verhaal laat zien dat onderwijs niet alleen gaat over kennis overdragen, maar over mensen vormen. En dat begint, steeds opnieuw, bij gezien worden.
Bert op de Kovvie is een televisieserie waarin Bert door het Groningerland reist op zoek naar het geloof in Groningen. Onder het genot van ’n bakkie Kovvie delen Grunnegers hun verhalen en inzichten.
